2813 |
 |
| Archief |
|
|
|
| Reacties |
|
|
|
|
|
Zondag 25 maart: dag 11Deze morgen sliepen we allemaal een beetje langer. Marcine, Anne-Laure en de Hongaren waren reeds vroeg uit de veren om naar de parade van de nationale feestdag te gaan kijken. Met de metro trokken ze richting Koninklijk paleis. In de parade zagen we het leger, politie, nationale garde, maar ook de duikersbrigade en de winterbrigade.Rond 11 uur kwam ook Hilke aan, die had besloten nog wat langer te slapen.De landen splitsen zich weer en wij gingen richting souvenirshops en winkeltjes in het hartje van Athene. Na een korte maar vruchtbare zoektocht, besloten we de metro terug te nemen naar het station. Het was ondertussen lekker warm geworden, dus besloot Anne-Laure wat te gaan zonnebaden op het dakterras terwijl Hilke naar het internetcafé trok. Hierna gingen we terug naar onze kamer om nog wat te lezen, tv te kijken en iets te eten (lekkere noudeltjes). Omdat het zondag was, besloten we het zeer relax te houden. Om de avond af te sluiten zijn Anne-Laure Hilke, Toon en Martin gaan presidenten, kaarten dus op het dakterras. Rond 1u ging Hilke slapen en een uurtje of twee later, na nog een lange babbel, ging ook de rest slapen.
|
|
|
29-03-2007, 19:49:08 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
 Reacties (1) |
|
|
Zaterdag 24 maartVandaag was onze theoretische eerste vrije dag. We hadden vernomen dat er vandaag een parade was in centrum Athene voor de nationale feestdag van morgen. Samen met de Polen, de Hongaren en de Turken trokken we richting stad. Daar aangekomen, zochten we een plaatsje tussen de vele toeschouwers om het spektakel gade te slaan. Dit lukte bijzonder goed, er was minder publiek dan verwacht. Al vlug werd ons duidelijk hoe dat kwam: blijkbaar was het vandaag enkel parade met de plaatselijk schoolkinderen in uniform. Duizenden kinderen defileerden voorbij de presidente/eerste minister (hier zijn we dus nog niet zeker van). Ook in het publiek was er een onaangename verrassing: sommige Grieken kunnen hun handen niet thuishouden… Anne-Laure ondervond dit aan den lijve.De parade was wel leuk om te zien, maar na een uurtje hadden we het wel gehad. We besloten de parade de rug toe te keren en ons op het terrasjesweer te concentreren. Iedereen ging per land op stap. Wij besloten eerst iets te drinken op het pleintje aan het metrostation. Na een uurtje besloten we een hapje te gaan eten in het restaurant dat we gezien hadden op weg naar de akropolis.Hier aten we een fantastisch lekkere maaltijd met allerlei Griekse specialiteiten: tzatziki, geitenkaas, worstjes van lamsvlees, olijven, pepertjes, komkommer, heerlijke aardappeltjes en nog heel veel meer. Een bord bleek voldoende voor drie mensen.Omdat Toon zich niet zo lekker voelde, besloten we terug te keren naar het hotel. Omdat het zo’n mooi weer was, besloten we naar het dakterras te trekken om wat te zonnen. Gewapend met een boek en mp3speler installeerden we ons in het zonnetje. Hierna deden weer een dutje van een klein uurtje. Toen we opstonden was Toon nog steeds ziek en hebben we als twee vakkundige verpleegsters hem verzorgd. Terwijl Toon een dutje deed, gingen de twee meisjes naar de supermarkt. Terug in het hotel aten we een hapje. Vervolgens trok Anne-Laure naar het internethotel om nog wat contacten met het thuisfront te onderhouden. Ondertussen keken Toon en Hilke in het hotel naar Ford Boyard.’s Avonds besloten we om uit te gaan. Na heeeeeeeel lang wachten op de Spaanse meisjes konden we eindelijk een stapje in de wereld zetten. De wereld bleek zeer groot want we vonden geen geschikte uitgaansplaats die aan ieders eisen voldeed. Na ongeveer anderhalf uur, besloten we het eerste café te verlaten op zoek naar iets beter. Omdat de meesten honger hadden, trokken we eerst naar Crepa Crepa om nog een lekkere pannenkoek te eten. Ondertussen was het al drie uur geworden (eigenlijk vier uur, want het uur veranderde) en samen met Anne-Laure, Aunet, Kate, Hilke en de Spaanse leerkracht besloten we terug te keren naar het hotel. De anderen gingen nog op zoek naar een ander danscafe. In de vroege uurtjes kwamen ze thuis, wij lagen toen al warm onder de wol.
|
|
|
|
29-03-2007, 19:48:36 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Hello tout le monde eh oui ca touche a sa fin. snif snif mai dun autre cote je suis tres contente de tous vous revoir denouveau. Eh oui la paix est preske fini, je reviens. ici tout va tjs bien on a deja eu 2 jours en tout de pluie mai bon les autres jours soleil et min 20 degrees donc on se plaint pa. Demain on va visiter Delphi et on doi etre leve pr 8.30 ca promets. Hier on a passe bcp de temps a lhopital car letudiante espagnole bea cest casse la cheville. on etai en train de marche et elle sest foule le pied et apres on est encore parti danse et marche et elle a voulu mettre ses haut talons. tout le monde lui disait reste a la maison, tu doi te repose mai non elle voulai pa donc 2 jours apres son pied etai tellement gonfle et bleu kon a ete a lhopital mnt elle est platre pr 6 semaines et pa de bequilles ni de chaise roulante donc elle sai pa sortir de son lit. aiaiaiai pr le reste on a encore eu rien de speciale. oui le programme est un peu tro laxe parfois on sai pa koi faire car il y a preske pa lunif. et si on a cours ca commence a 10.30 et a 13.00 le prof dis cest asse, temps pr la siesta. donc voila je vous dis la mentalite est tres differente ici et je vai denouveau devoir madapter je pense au stress de la belgike.hier jai une fois goute l ouzo bzeeeeeeirk pa bon du tout. la moussaka et le tsatsike par contre jadore. bon voila je vais vous laisse en vous envoyant le dernier petit rayon de soleil de la journee gros bisous a toutes et tous et merci pr tous vos message ca me fai plaisir
|
|
|
|
27-03-2007, 17:14:04 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Dag 9Vrijdag 23 maart ’07Vandaag stond er heel wat op het programma. We werden vroeg verwacht in de universiteit om er Carmen, de Spaanse leerkracht te leren kennen. Natuurlijk, sympathiek zoals wij zijn, hadden we al kennis gaan maken de avond voordien dus kenden wij haar al. Zij had het over talen. De Griekse professor was er weer eens niet en dus bijgevolg hadden we ook geen computer en projector enz. Carmen kon haar hele powerpoint voorstelling dus wel vergeten. Ze heeft dan gewoon alles mondeling uitgelegd. Zij had het over ‘Task based learning of a foreign language from an intercultural experience’. Ze begon met ons de volgende vraag te stellen: Waarom gaat jullie Engels er hier op vooruit? Hilke en ik noteerden enkele redenen zoals: we spreken het elke dag, we hebben geen andere gemeenschappelijke taal enz. Uiteindelijk gaf zij ons 3 belangrijke redenen die ongeveer overeenkwamen met wat we allemaal gezegd hadden: We gebruiken het in een reële communicatieve situatie, je wordt er altijd mee geconfronteerd ( je hoort het dus steeds in echte communicatiesituaties) en je hebt een hoge motivatie om het te spreken omdat het een kwestie van overleven is (bijvoorbeeld om alles te verstaan of om je duidelijk te maken). Na deze korte theoretische uitleg vertelde ze ons dat we naar het archeologische museum gingen. Dit bezoek mochten we vrij afleggen, afspraak terug rond 1uur aan de unif. We kregen vele taken mee om op te lossen in het museum. Eens daar aangekomen na een flinke wandeling, bleek dit museum heeeeeeeeel groot te zijn. Je zou er in kunnen verdwalen. Wil je alles bezichtigen, moet je wel 2 dagen de tijd nemen. Selectief zijn is dus de boodschap. We gingen naar binnen en hadden al meteen een onaangename verassing: alle studenten mochten gratis binnen, behalve de Turkse meisjes. Griekenland en Turkije zijn immers niet zo’n goede vriendjes. ( Griekenland is jarenlang bezet geweest door de Turken en nu nog heerst er vijandigheid) Na wat discussie en een straf groepsgevoel liet de portier ons dan toch allemaal gratis binnen. Voor iedereen van de groep is het duidelijk, als één van ons een probleem heeft draaien we hier allemaal voor op. We hangen erg goed samen. Ons moto is: we zijn een groep in alle omstandigheden. Na een lange wandeling door het museum, waar we trouwens enorm mooie dingen hebben gezien zoals standbeelden, voorwerpen uit de Griekse geschiedenis enz., keerden we terug naar de universiteit. Eerst hebben we onze verhalen, anekdotes en antwoorden op de vragen gedeeld met heel de groep. Nadien hadden we les van de Poolse leerkracht, Kasha of iets in de zin (heel moeilijk met de Poolse uitspraken). Zij gaf ons les over stereotypen, de status van vrouwen in Polen. Blijkt dat in Polen er nog heel conservatief gedacht wordt over vrouwen. Zij moeten kinderen grootbrengen, het huis op orde houden, koken, wassen en absoluut geen carrière maken. Zij vertelde dat haar familie het enorm moeilijk had met het feit dat zij wegging en haar gezin achter liet. Nadien kregen we elk een invulformulier met enkele vragen over de status van de vrouw in ons land. Dit moesten we dan nadien delen met de groep. Blijkt wel dat deze leerkracht een echte feministe is. Mannen pfff heeft ze niet nodig, zij wil carrière en ook al heeft ze een man en een kindje, hij moet niet de rol opnemen van de man hoe hij zou moeten zijn in Polen. Toen kwam er eigenlijk wel een pittige discussie aan het licht. Velen zeiden dat man en vrouw elkaar uiteindelijk nodig hadden. Vrouwen voor bijvoorbeeld verdediging of zoals ze het vaak zeggen sterke armen om in te schuilen en mannen hebben vrouwen nodig zodat ze verzorgd kunnen worden. Zij was er helemaal niet mee akkoord. Op het einde hebben we dan ook opgegeven, want ze wou niet van gedachte veranderen. Na deze dag op de unif zijn we met de Griekse student, Vagelis, de Turkse meisjes, de Spaanse meisjes en met Aunette van Hongarije naar een typisch Grieks restaurantje geweest. Toon en Hilke proefden de Souvlaki ( een soort brochette) en Anne-Laure nam de Moussaka ( een Griekse ‘lasagna’) Toen we terugkeerden naar het hotel was het bijna 19u. sommigen kropen in hun bedje om nog wat slaap in te halen, anderen gingen naar het internetcafé. Rond 23u zijn we gaan bowlen met enkele studenten. Toen we terugkwamen zijn er nog enkelen gaan napraten op het dakterras en anderen waren al lang in dromenland. Tot morgen!
|
|
|
|
27-03-2007, 16:45:34 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Dag 8Vandaag stond er heel wat op het programm. 4Verschillende landen deden hun presentatie, waaronder een film over Litouwen, een voorstelling over Estland en een leuke en fotorijke voorstelling van de Turkse meisjes, Bij de Turkse meisjes kregen we een leuk cadeautje; het blauwe oog dat je geluk brengt om overalt op te pinnen, Bij de Estse meisjes kregen we chocolade. Er was ook nog de voorstelling van de Hongaarse meisjes, maar vermits de technologie het weer eens liet afweten in Griekenland trokken we uiteindelijk allemaal naar het internetcafe om daar allen samen de voorstelling toch nog kunnen te zien, Vandaag heeft het de hele dag geregend en we waren dan ook druipnat door maar slecht 5 minuutjes in de regen te wandelen.Nisrin, de Turkse leerkracht bracht nog een voorstelling over de status van de Turkse vrouw en nog wat nuttige weetjes. Zo zijn we te weten gekomen dat Turkije het grootste aantal vrouwelijke leerkrachten heeft en dat zij als eerste de stemplicht voor vrouwen hebben ingevoerd. Dit zou je niet denken, wanneer je kijkt naar welke stereotiepen er rondgaan over de Turken. Na deze leuke dag keerden we terug naar het hotel met onze sjaals op ons hoofd gebonden om toch maar wat regen tegen te houden,Vanavond was het de laatste avond van Tugba, één van de Turkse meisjes en de Turkse leerkracht. Omdat Tugba haar hier niet kon aanpassen en ze haar familie heel hard miste is ze teruggekeerd naar Turkije. We organiseerden dus een leuk afscheidsfeest en gingen hiervoor nog enkele inkopen doen. Tijdens onze rit te voet naar de winkel regende het pijpenstelen en toen we terugkwamen hebben we zelf een ongeluk gezien. Een jonge man schoof uit net naast ons met zijn moto. Amai dit was nogal heel wat schrikken. Wij, met zo’n 7meisjes daar onmiddellijk naartoe gelopen en hem geholpen. Hij moest niet geweten hebben wat hem overkwam hahaha. Uiteindelijk heeft hij zich op de kant gezet en zijn wij doorgegaan omdat hij te hard regende en we geen paraplu meehadden. Toen het feestje al wat bezig was zijn Toon en Marchin binnengevallen met een reuzeafscheidskaart waar iedereen iets had opgeschreven. Toon had een algemene boodschap opgeschreven in grafittiletters en Martin, die heel goed kan tekenen, had een triestig poesje getekend. We hadden haar ook wat speciale Griekse snoepjes gekocht. Ze was natuurlijk heel blij. Na van de lekkere sangria te hebben geproefd van de Spaanse meisjes en veel gepraat en gedanst te hebben, kropen we allen heel laat in bed. Ik denk dat de klok juist 3 uur sloeg. Kalinichta!
|
|
|
|
27-03-2007, 16:44:56 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Vandaag hadden we afspraak om9.30 aan de lagere school. Na weer eens een tijdje te hebben gewacht, werden we uiteindelijk per vier in klassen opgedeeld. Wij ( Monica Lorena, Kate en Anne Laure) kwamen in het tweede leerjaar terecht. Het was nog speeltijd. De kinderen speelden dezelfde spelletjes als bij ons: touwtje springen, tikkertje, voetbal, …. Toen de bel ging liepen de kinderen overal naartoe. Er was geen rij, geen leerkracht, geen structuur. De leerlingen liepen door de gangen (die op de speelplaats uitgeven en alleen overdekt zijn). Enkele de klassen zijn afgesloten. Na een tijdje stond de leerkracht aan de deur. Er waren nog kinderen die op de speelplaats rondliepen, dit bleek echter geen probleem te zijn. De lkr lachte vrolijk mee. Toen we binnenkwamen was er enorm veel kabaal, dit was “normaal”. We merkten al gauw dat de leerkracht schreeuwde ipv te praten. Zo ging ik dit niet uithouden gedurende twee uur. 25 maart is het de nationale feestdag. Vandaag leren de kinderen hierover in hun taalles Grieks. Ze beginnen met hun nationaal lied te zingen, blijkbaar kennen ze dit allemaal al vanbuiten. Voor jonge kinderen van zes jaar, vind ik dit al een hele opdracht. Van structuur is hier wel helemaal geen sprake, de kinderen doen gewoon wat ze willen: rondlopen, rechtstaan, roepen, zingen, vechten,… bij ons zou dit gedrag niet getolereerd worden. Plots begon er een meisje achteraan in de klas luidop te zingen, lkr en sommige lln vragen haar te stoppen. Zij doet gewoon lekker verder, dit blijkt weer geen probleem te zijn.Nadien beginnen de lln hun vlag te tekenen en in te kleuren. Het aantal strepen op de vlag staat voor hun moto: Vrijheid of Dood. Ondertussen komt de lkr bij ons zitten en geeft wat extra uitleg waarover zij het gehad hebben. Dit is broodnodig want wij verstaan geen sikkepit van het Grieks. Blijkbaar hebben ze de nationale hymne besproken, het tweede stuk ging vooral over de vrijheid: mensen zijn gestorven voor vrijheid. Ook het schilderij over de Falirosche strijd wordt besproken. Deze strijd werd gestreden waar nu het voetbalstadion staat. Dit bevindt zich op enkele minuten wandelen van het hotel. Nadien bespraken ze een gedicht over de Turkse bezetting en de oproep om hiertegen te revolteren. Ook de traditionele kledij en de schepen van die periode kwamen aan bod. De oefening om hun vlag te maken heeft als doel vakoverschrijdend te werken (Beeld, geschiedenis en taal). Hij legt ons ook uit dat de school speciaal gekozen heeft voor een welbepaalde overtuiging: de kinderen heel vrij laten zodat ze verantwoordelijkheid zouden creëren. Deze vrijheid merkte ik wel op, maar wij zouden het eerder luidruchtigheid en chaos noemen. Ook hun doel om hun kinderen zo actief mogelijk te laten participeren wordt wel behaald, maar volgens mij op een foute manier. Ze krijgen ook een tekening van de belangrijkste Griekse generaal die in het Engelse leger gezeten heeft. Wanneer hij terug kwam trainde hij het Griekse leger waardoor die verschillende strijden tegen de Turken wonen. Als slot gaf de lk ons ook de site www.pi-schools.gr. Op deze site staan alle tekstboeken die gebruikt worden in lagere scholen in pdf-formaat en het nieuwe leerplan. Toen enkele seconden later de bel ging, stormden de leerlingen weer naar buiten en waren wij opgelucht dat de marteling voor ons hoofd gedaan was.Wij (Toon, Alina, Marcine, Eva en Hilke) bezochten een Engelse les voor kinderen van ongeveer 10 jaar. Het was best wel een kleine klas, zeker voor het aantal leerlingen: 25. Ik keek heel erg uit naar deze observatie. Ik wist niet goed wat ik er mij bij moest voorstellen: wie weet had het Griekse onderwijs wel een heel andere manier van onderwijzen, dan wij in België. De leerlingen kregen de opdracht hun tekstboeken open te leggen en er werd mondeling een oefening verbeterd, die ze de vorige keer gemaakt hadden. Na de verbetering kwam er een introductie over een nieuw leestekstje. De kinderen luisterden naar de cd met het stukjes tekst. Vervolgens mochten ze zinnetjes nazeggen. Er stonden ook prentjes in het boek die meer uitleg gaven over de zinnetjes. Na de zinnetjes werd er geoefend op de nieuwe woordenschat. Dit werd op de meest saaien en onactieve manier gedaan: de lk zei een woord, kinderen zeiden na. Vervolgens moesten ze gewoon oefeningen maken zoals in ons vroeger schoolsysteem: om de beurt werd er een naam afgeroepen en die leerling moest dan antwoordden. Er was totaal geen inbreng van de leerlingen zelf. Gewoon steeds afdreunen van de oefeningen. Dit was dus eigenlijk niet zo’n fijne ervaring, laat staan dat we iets hebben bijgeleerd. Geen wonder dat de kinderen altijd vol energie door de gangen lopen, ze worden verder totaal niet uitgedaagd. Althans toch niet in de les die ik geobserveerd heb. We waren in elk geval alle vijf zeer tevreden dat we de klas uit mochten!Na de les (het was toen ongeveer half twaalf) gingen we terug naar het hotel. Onderweg werden we verrast door een regenbuitje. In het hotel aten we samen nog iets (een kamerpicknick;). Als goede gewoonte kwamen we onze kamer niet meer uit de volgende uren (siesta) en was het al gauw avond. Samen met de Spaanse meisjes gingen we op pad om iets te eten: we kozen hiervoor weer het hamburgerrestaurant. De man die we er vorige keer ontmoetten, was er weer en hij bleek zeer geïnteresseerd om met ons een gesprekje te voeren en nog meer om eens over Toon’s schouder te strelen;). Na ons eten, trokken we naar het internetcafé. Want we moeten natuurlijk onze blog op peil houden. Jammer genoeg hadden we het eerste kwartier geen internet… de man had ons eigenlijk best wel wat langer tijd mogen geven, maar ja, we gingen niet moeilijk doen. Vanavond was het de laatste avond van Tugba, één van de Turkse meisjes en de Turkse leerkracht. Omdat Tugba haar hier niet kon aanpassen en ze haar familie heel hard miste is ze teruggekeerd naar Turkije. We organiseerden dus een leuk afscheidsfeest en gingen hiervoor nog enkele inkopen doen. Tijdens onze rit te voet naar de winkel regende het pijpenstelen en toen we terugkwamen hebben we zelf een ongeluk gezien. Een jonge man schoof uit net naast ons met zijn moto. Amai dit was nogal heel wat schrikken. Wij, met zo’n 7meisjes daar onmiddellijk naartoe gelopen en hem geholpen. Hij moest niet geweten hebben wat hem overkwam hahaha. Uiteindelijk heeft hij zich op de kant gezet en zijn wij doorgegaan omdat hij te hard regende en we geen paraplu meehadden. Toen het feestje al wat bezig was zijn Toon en Marchin binnengevallen met een reuzeafscheidskaart waar iedereen iets had opgeschreven. Toon had een algemene boodschap opgeschreven in grafittiletters en Martin, die heel goed kan tekenen, had een triestig poesje getekend. We hadden haar ook wat speciale Griekse snoepjes gekocht. Ze was natuurlijk heel blij. Na van de lekkere sangria te hebben geproefd van de Spaanse meisjes en veel gepraat en gedanst te hebben, kropen we allen heel laat in bed. Ik denk dat de klok juist 3 uur sloeg. Kalinichta!
|
|
|
|
23-03-2007, 21:22:26 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Dag 4Zondag 18 maart:Vanmorgen was het weer op ons gemakje opstaan. We werden rond 10 uur verwacht in de hotellobby om naar de Akropolis te gaan. Toen we terug in Athene aankwamen bleek Vagelis de Griekse student er niet te zijn. Michel belde hem op en bleek dat hij nog in zijn bed lag. Maar no worries, relax, dus zetten we ons op een terrasje in de zon. Het was namelijk al heel warm deze morgen. Wanneer Vagelis aankwam vertrokken we te voet naar de Akropolis. Dit was best wel een lange en vermoeiende tocht. Je moet weten dat alles hier steeds met veel trappen gebeurd of met hellingen. Hier is niets plat. Onze benen zien dan ook af, maar dit kan onze conditie alleen maar te goed komen. We passeerden mooie en oude gebouwen en ook de Akropolis heuvel bleek de moeite waard. Zo mooi, het had indruk op ons. Na een ongelooflijk gladde rots te beklommen hebben hadden we een ongelooflijk mooi uitzicht op Athene, de stad. Daar kwamen we een groep Hollanders tegen uit Noord-Brabant. Dit was even thuiskomen zeg, we konden eens Nederlands praten. Natuurlijk praten we tussen ons gedrieend wel eens Nederlands maar niet zoveel anders verstaan de anderen ons niet. We doen dit alleen wanneer we in onze kamer zitten. Op de Akropolis moet je je goed gedragen: op stenen staan, op een bankje liggen, poseren bij een beeld, roken in openlucht en foto’s neemen met flits worden niet getolereerd!! Na ons bezoek besloten we te gaan zwemmen in het zwembad aan het strand. Na een korte zoektocht (het is een wirwar van straatjes), kwamen we aan aan het zwembad, maar het bleek gesloten te zijn. Zonnen op het strand bleek the next best thing te zijn ondanks de wind, hebben we toch genoten van ons zonnebad. Na een uurtje trokken we terug naar het hotel: Toon en Anne-Laure moesten zich klaarmaken voor de voetbalmatch, waar ze samen met Michel en Aunette heen gingen. Ondertussen ging Hilke naar het internetcafe om wat thuiscontacten te onderhouden. In het stadion was er veel sfeer en volk (33 000). De match is 0 –0 geeindigd: de wereldbekende Rivaldo bleek niet zijn beste dag te hebben. Nadien was er een roommeeting bij de Spaanse en Turkse meisjes (de gesprekken gingen vooral over hun thuissituatie, cultuur, regels, .... Vervolgens dachten we in ons bedje te kruipen, maar vonden toen nog een leuke franse film (met Depardieu en Jean Reno) op tv en besloten om die nog uit te kijken. Een uur voorbij, deden we eindelijk onze oogjes dichtKalinichta!! (goedenacht in Grieks)
|
|
|
|
23-03-2007, 21:20:33 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Hallo zo te zien zijn we dag 3 en 4 vergeten dus ziehier nog samenvattingen van onze ervaringen. Dag drie:Zaterdag 17 maart:Vandaag hebben we afgesproken met Vagelis rond elf uur. We zijn met de metro naar Athene gegaan de metro is trouwens heel goedkoop hier, we moesten amper 70 cent betalen voor een kwartiertje rijden. Na een korte wandeling door de stad, waarbij er wel veertig groepsfoto’s genomen werden, stapten we op de bus voor sightseeing tour. Veel sightseeing was er echter niet bij. Vanuit de verte zag je af en toe een Grieks monument, maar dat was dan ook alles. Na meer dan een uur in de bus gezeten te hebben, kwamen we aan, aan de universiteit van Athene. Vervolgens waren we vrij om door Athene te wandelen. Na een korte wandeling kwamen we aan aan het paleis van de koning dit werd bewaakt door twee soldaten in officiele klederdracht, die gedurende meer dan een uur niet bewogen. We hebben ze zelf niet met hun ogen zien knipperen!! Vervolgens zagen we een manifestatie in de stad; het bleek een betoging tegen de oorlog (in het algemeen) te zijn. We wandelden wat verder door de winkelstraatjes. Langs de kant zie je allerlei mensen met kleine kraampjes staan, die je vanalles willen verkopen. Hoe langer je twijfelt met kopen, hoe meer de prijs daalt. Zo koste een tafelkleed eerst 65 euro, maar na een vijftal minuutjes kostte het nog maar 15 euro. Nadien zijn we teruggekeerd naar het hotel. Op onze terugweg kwamen we Heldi tegen, de ober van de eerste avond. Nu had hij wel het bericht gevonden van zijn Belgische vriendin en daar bleek ‚ik wil je’ in te staan en wij moesten dit dus vertalen naar het Engels. Best grappig, wij nodigden hem ook uit in het hotel, maar we dachten dat hij dit dus niet ging doen. Eens terug in het hotel hebben we een dutje gedaan en plots ging de telefoon. De receptie, er was iemand voor ons beneden. Bleek dit dus Heldi te zijn. We hebben dan een avond samen met hem op ons dakterras doorgebracht en nadien zijn we nog iets gaan eten met de Spaanse meisjes. Onze kuiten zijn heel pijnlijk na al 3 dagen constant te wandelen van s morgens tot s avonds laat. Wat ons vandaag opviel waren de vele honden overal in de straat. Deze honden liggen gewoon op straat, wel 1 hond elke 10 meter. Dit zijn geen straathoinden, maar deze honden spenderen de hele dag buiten op straat, best grappig. Zo, Have a nice evening, see you all tomorrow. ( ons Engels gaat er ook goed op vooruit)
|
|
|
|
23-03-2007, 21:19:55 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Dag zesDinsdag 21 maartVanmorgen sukkelden wij samen met de Spaanse meisjes als laatsten beneden. Al de andere hadden al ontbeten, dus moesten wij ons tevreden stellen met de overschotjes van het ontbijt. Vandaag werden we om half tien aan het schooltje verwacht waar we vrijdag ook geweest waren. Daar werden we opgewacht door Erika Grossmann van Hongarije, zij zou vandaag haar presentatie geven. Na enkele technische details geregeld te hebben, startte erika haar uiteenzetting over Hongarije en meer specifiek over de minoriteiten die er leven. Dit was zeer interessant voor ons, omdat we een vergelijking konden maken met de situatie in België. Na haar presentatie, die zeer interessant was, zette ze ons verder aan de slag: ieder land kreeg een poster waarop ze typische (positieve en negatieve) punten van hun land moesten zetten. Wij gingen vol ijver aan de slag. Uiteindelijk stonden volgende punten op onze poster: ons land in het klein (waarop Vlaanderen, Wallonië en Brussel, de zee en de ardennen stonden aangeduid), wafels, frietjes, onze koning, de taalproblematiek, bekende personen, … Erika nam ondertussen afscheid van ons allemaal, want zij moest haar vliegtuig halen. Snif, snif… weer iemand waarvan we afscheid moesten nemen. Rond twaalf uur gingen de Turkse meisjes hun leerkracht, Nisrin, ophalen. Toen zij aankwam begon het tweede deel van deze lesdag. Er stonden nog twee presentaties op het programma. Eerst was het de beurt aan de Poolse studenten: zij hadden een mooie powerpoint voorzien, waarin ze wat meer uitleg gaven over hun voedsel (ze lieten ons proeven van een typisch Pools snoepje), hun bezienswaardigheden, bekende personen, … Hierna was het de beurt aan de Lithouwse meisjes. Zij hadden een filmpje meegebracht, maar we besloten dit later te bekijken omdat we het lokaal niet konden verduisteren.Om een uur was dit afgelopen en hadden we voor de rest van de dag vrij. We besloten terug te keren naar het hotel. Daar aten we iets en praatten we een beetje met Vagelis en Marcine. Vagelis trok terug naar huis en Marcine besloot om samen met kate en Monica naar het strand te gaan. Wij besloten dan om met ons drietjes naar een film te kijken. Enkel Toon heeft de film helemaal gezien, want Hilke viel al snel in slaap en even later was ook Anne-Laure in dromenland.
|
|
|
|
20-03-2007, 20:39:53 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Dag 5 Maandag 20 maartVandaag onze eerste dag unief. We moesten allen dus iets vroeger uit de veren. Rond 7 u ging onze wekker. We hadden les om 9u30. Toen we in Athene aankwamen stond Renate Seebauer ons al op te wachten. Michel had ’s morgens afscheid genomen van ons en enkel Erika Grossmann kwam mee. Eerst gaf ze ons wat theorie over wat er allemaal geschreven geweest is gedurende de voorbije jaren door specialisten over ‘identiteit’. Dit was wel best interessant. Bea en ik heel ijverig alles aan het noteren van de slides die Renate aan het projecteren was. Toen ze enkele minuten naden gewoon ons de kopie gaf voelden we ons best dom. Na dit theoretisch begin, kregen we een opdracht. We kregen een papier met kolommen. In de eerste kolom stond de vraag wat identiteit voor ons was, wat er voorzien was voor buitenlandse studenten in het schoolsysteem stond in de tweede kolom en dan ten derde stond er hoe wij omgingen met onze Europese identiteit en ons gedrag ten opzichte van de vreemdelingen. Deze drie vragen moesten we aan 3 verschillende nationaliteiten vragen. Dit leverde vreemde vaststellingen op. In Polen zullen ze bijvoorbeeld nooit een Pool in het buitenland helpen, maar wel in het land zelf. Daar krijgen de buitenlandse studenten of vreemdelingen ook totaal geen hulp. Westerse vreemdelingen zijn er welkom maar immigranten van Oost-Europa moeten wegblijven. Voor Estland leverde deze vraagstelling op dat zij ginds een masterdiploma moeten behalen om te mogen lesgeven in het lager onderwijs. Zij moeten hiervoor dus universitaire studies volgen. Ook de lonen van leerkrachten zijn overal verschillend. In Polen verdient een leerkracht 200euro, in Hongarije 350euro, in Spanje 1600euro. Alles is zo verschillen. Dit maakt onze gesprekken ’s avonds dan ook heel geanimeerd. Soms blijven we zo babbelen in een kamer en verliezen we de tijd uit het oog. Wanneer dan één van ons plots op de horloge kijkt is het al 1uur ’s nachts gepasseerd. Na dit kort interview moesten we onze eerste bevindingen bespreken met heel de groep. Dit was de eerste keer dat we vooraan in een klas voor een hele groep moesten Engels praten. Iedereen was best wel nerveus. Toen volgde er nog eens een theoretisch stukje en daarna mochten we weer in het zonnetje aan een opdracht werken. We kregen Engelse schoolboeken van in alle landen aangeboden en moesten deze bespreken op vlak van informatie dat er al dan niet te vinden was over de Engelssprekende landen of over de Europese landen. Daarna moesten we onze besluiten hiervan voorstellen voor de klas. Nadien volgde er een heel leuk stuk. België (wij dus) en Spanje mocht zijn land voorstellen. De Spaanse meisjes maakten er een echt schouwspel van. Ze dansen flamenco, we aten tortilla, hesp, kaas en Marokkaanse gebakjes (omwille van de Marokkaanse bezetters destijds). Dit was onze eerste dag unief. Renate zullen we niet meer hebben, zij keert terug naar Oostenrijk. Toen zijn we teruggekeerd naar het hotel en hebben we een siësta gehouden. ’s Avonds zijn we naar het internetcafé nog geweest om onze vriendjes en vriendinnetjes te horen. Toen we aankwamen in het hotel passeerden we nog langs de kamer van Bea en Lorena en bekeken we de foto’s van de voorbije dagen op onze laptops samen met Marchin van Polen. Dit was ongelooflijk grappig, Lorena bleek constant ‘mami’s’, grootmoeders dus, op haar foto’s te hebben. Deze passeerden blijkbaar altijd op het slechte moment voor haar camera. We waren allemaal best wel moe en barstten hierdoor in lachen uit. We weenden van het gieren en toen ze dan ook nog een kale kop op een foto had getrokken van een voorbijganger, was de kamer te klein. Rond 1u gingen we weer eens moe maar blij naar bed.See ya all tomorrow!
|
|
|
|
20-03-2007, 20:37:48 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
   ziehier weer enkele foto's van ons avontuur. voici quelques photos de notre avonture
|
|
|
|
20-03-2007, 20:29:58 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Zoals jullie waarschijnlijk konden zien is de eerste lading foto's niet gelukt nu misschien wel.je ziet hierop onze kamer, een lagere school klasje en 2 foto's van uitstappen.   
|
|
|
|
19-03-2007, 23:12:23 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
Un petit mot en francais pour tout les francophones. Ici tout va tres bien, le soleil, les beaux paysages, monuments etc. Notre hotel est tres tres bien, il se situe tres pres du port de Piraeus. Tres jolie coin. L'ambiance entre etudiants est tres bien. Le soir on fait des petites soiree sur le toit de l'hotel. il y a un jardin la haut. L'universite est tres chouette et tout les etudiants sont tous des personages tres differents mais interessant. une petite reponse pr nico: je ne crains pa le psy, jai confiance en dim hihihi. Pour pat: ta mange du clown ou koi? pa grave pr le pc tu fera ma these a ma place. pr ma belle soeur et - maman merci pr vos petits messages ca me fait plaisir. j'apporterais tout ca. Jusqu' a present du beau temps demain ils donnent un peu de pluie. on verra.Gros bisous a vous tous et un grand merci pour vos messages ca me fait beaucoup plaisir de rester en contact d'ici. Anne-Laure
|
|
|
|
19-03-2007, 23:09:57 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (1) |
|
|
Ziehier de eerste foto's van ons Grieks avontuur. veel kijkplezier.Calimespera (goede avond in het Grieks)
|
|
|
|
19-03-2007, 22:10:13 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (2) |
|
|
Dag 2, 16-03Vandaag ontmoetten we iedereen. De Polen kenden we ondertussen al goed, samen met de Spaanse meisjes: Bea en Lorena. Verder hadden we ook de Litouwse studenten: Milda, Elena en Christina. Van Hongarije hadden we Kate, Aunette en Niki. Van Estland hebben we Eileen, Marie en Trien. Iedereen zag er ontspannen en leuk uit. De ene was al wat sympathieker en opener dan de andere. Toen we aankwamen in de lagere school dichtbij ons hotel schrokken we toch wat. Alle gebouwen leken zo oud en versleten en waren omringd door ijzeren hekken die met grote sloten toe werden gedaan. Toen er ineens een deur openging stormden er vele kinderen naar buiten. Wat een choas. Iedereen loopt daar in de gangen, schreeuwt, enz. We werden er ontvangen door de 2 Griekse studenten: Vagelis en Eva. Ook de Griekse organisator Kolliades kwam uiteindelijk ook opdagen. Toen hij binnenkwam vroeg hij heel gewoon: ‘What’s the plan for today’ en dat kwam dan van onze organisator best wel heel grappig. Hij stak ook gewoon een sigaret op in het klaslokaal van de lagere school. Ondertussen raken we de Griekse mentaliteit van ‘take it easy wel gewoon. We moesten onszelf even voorstellen en toen gingen onze begeleiders aan de slag om ons programma voor de volgende dagen te regelen. Uiteindelijk hebben we daar twee uur rondgehouden voor we iets meer te weten komen. Morgen gaan we naar Athene en daar gaan we een rondrit met de bus volgen.Zondag gaan we de Akropolis bezoeken. Later vandaag gingen we naar het centrum van piraeus om inkopen te doen.Daar was een Carrefour winkelen daar hebben ze allen samen gelegd in een pot en zo konden de spaanse meisjes lekkere sangria maken voor op het terras, we kochten ook zsatsiki echt een lekkernij uit Griekenland, Daarna zijn we op het dakterras gegaan en hebben we een leuke avond doorgebracht met iedereen, We wisselden ervaringen, gedachten en indrukken uit. Iedereen stelde een beetje zijn land voor; heel interessant. We korpen laat onder de wol, maar morgen is het zaterdag en gaan we maar pas rond 10 uur Athene bezoeken. We zijn benieuwd.
|
|
|
|
19-03-2007, 22:01:50 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
We zijn heel vroeg opgestaan om op tijd te komen in de luchthaven. Sommigen zelfs om 3uur!!! Toch waren we volledig wakker en klaar om aan ons avontuur te beginnen. NA afscheid te hebben genomen van vriendjes en vriendinnetjes en ouders, stapten we op onze eerste vlucht. Voor Hilke was het haar luchtdoop, maar dit verliep rimpeloos. De eerste vlucht ging heel snel voorbij en na één uurtje kwamen we al aan in Zurich in Zwitserland. Daar pauseerden we een klein uurtje en vertrokken we eindelijk richting zon! Eens aangekomen in Athene werden we onmiddellijk verwelkomd door jawel de Griekse zon. We moesten niet lang wachten op onze valiezen en namen buiten een taxi richting het hotel. Natuurlijk slim als we waren vergaten we het adres thuis. Hilke was onze redster, eigenlijk haar papa want hij zond ons het adres via sms. De taxirit was heel avontuurlijk. Niet alleen reed de chauffeur wel zeeeeer sportief, ook rookte hij in de auto en toeterde hij als een ware lust. Verder probeerde hij ons ook veel te veel geld afhanden te maken, maar dit werkt niet bij ons. Wij dongen af en kregen dan onze taxirit van 40minuten voor 40 euro. Wat nog steeds meer was dan op zijn teller stond maar ja. Onderweg zagen we Ikea, Mediamarket,… We voelden ons eigenlijk wel thuis. Toch was het vreemd om niets maar dan ook niets te verstaan van wat er op alle affiches en borden stond. We waren blij verrast door het hotel, mooi gelegen, net naast de bekende haven van Piraeus en zeer goed onderhouden. Ook de kamers zijn ruim en netjes. Op het dak van het hotel vind je een zonneterras met prachtig uitzicht over de haven. Dit bleek later onze vaste partystek te zijn. We doopten onze avonden al snel om in Roofparty tonight.Wanneer we aankwamen in Toon zijn kamer, had hij al een roommate, de Poolse Marchin. Hij bleek zeer vriendelijk te zijn. Hij stelde ons meteen voor aan zijn medestudenten: Monica en Kate. Na een leuk gesprek over waar zij woonden, wat zij studeerden, hoorden we heel veel lawaai in een andere kamer: de Spaanse meisjes waren gearriveerd. Wij ons onmiddellijk gaan voorstellen. Bea bleek heel luidruchtig en een partygirl te zijn. ’s Avonds gingen we eten in een goedkoop restaurantje met de Polen en kwamen we een ober tegen met een Belgische vriendin. Hij wou ons een bericht laten vertalen in het Engels, maar vond het niet meer. Na een tussenstop in de roofgarden, gingen we allen heel moe slapen. Michel is alter die avond ook aangekomen, tot onze grote vreugde. Echt een hele leuke leerkracht en medereiziger. Volgende morgen moesten we opstaan rond 7uur.
|
|
|
|
19-03-2007, 21:54:11 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (0) |
|
|
hallo iedereen natuurlijk hebben we heel veel te vertellen, maar vermits we hier in een internet cafe zijn gaan we het kort houden. morgen kopen we speciale kaart voor internet en dan kunnen we internetten in onze kamer en met azerty werken want nu is het querty en dat is niet zo gemakkelijk.de grieken heel plezant en sociaal al veel kenissen gemaakt. veel ervaringen opgedaan en veel plezier gehad. we zijn al athene gaan bezoeken, gezond op het strand, aan ons werkjes gewerkt en nu juist terug van een voetbal;atch in het grote stadion met Michel. heel leuk dus> morgen krijgen jullie uitgebreid verslag van elke dag sinds we hier zijn aangekomen, samen met fotos. zonnige groetjes
|
|
|
|
18-03-2007, 20:44:43 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (2) |
|
|
Wij zitten hier in de mediatheek onze laatste taakjes uit te voeren, waaronder deze blog. We zijn alledrie heel benieuwd naar wat er ons daar allemaal te wachten staat: de cultuur, de universitiet, het programma, de andere talen, de verschillende godsdiensten, de omgeving, de leerkrachten, de mede-leerlingen, het verblijf, de zon, de cafeetjes enzovoort. Nu nog onze valies maken, hopen dat alles er in geraakt binnen de 20 kg!! Reacties mogen altijd hier gepost worden, we zouden dit zeer fijn vinden zodat we ook wat nieuws hebben vanuit ons Belgenlandje! Vanaf donderdagavond zullen jullie onze eerste avonturen hier kunnen bekijken! Groetjes en tot gauw!ps: dit is ons hotel :)
|
|
|
|
12-03-2007, 11:00:47 Anne-Laure, Hilke en Toon
Algemeen
Reacties (18) |
|
|
|
